: İYİMSER

(Hakimiyet Gazetesi'nin resmi internet sitesidir)

İYİMSER

Bugünlerde üzerimde bir iyimserlik var…
   Olumlu örneklerin hafızamızda daha etkin bir yer işgal etmesine, olumlu örneklere kıyasla az rastlıyoruz. Ancak bir kere böyle güzel örnekler ile karşılaştığımızda olumsuzlukların kuşattığı dünyamız aydınlanıveriyor.
   Sabah saatlerinde oldukça karamsar bir ruh hali içinde İş Bankası’nın tam önündeki yaya geçidinden geçerken, yolun ortasında bankette, yaklaşan 8033 plakalı özel halk otobüsünü görünce -yılların alışkanlığı gereği olsa gerek- duraksadım. Benimle birlikte bankette yakalanan orta yaşlı bir bayan da otobüsün geçmesi için durdu.
   Ama ikimizin de beklemediği bir jest yapan 8033 plakalı aracın şoförü, tam yaya kaldırımının önünde durarak geçmemizi bekledi. Trafiği bekletmemek için hemen karşıya geçmeye çalışırken, camda parlayan ışıktan ötürü yüzünü tam göremediğim şoföre başımla selam verdim. Sanırım selamımı gülümseyerek aldı.
   Hâkimiyet’teki bilgisayarımın başına oturana kadar, genellikle halk otobüsü şoförleri ile yaşadığım olumsuz olayların bende bıraktığı intibaya ters olan bu olayı düşündüm. Dahası kış ortasındaki bu ılıman güne güzel bir olayla başladığım duygusu içinde üzerimdeki karamsarlığı attım.
   “Beklemediğimiz bir jest” dedim. Genelde tüm araçlar yaya geçidinde yayalara yol verir de, halk otobüslerinin bir- iki kişi gibi önemsiz sayılacak miktarda şahsın yoldan geçişi için yol verdiğine pek tanık olmamışımdır.
   Otobüs işletmecileri veya çalışanları ile ikili ilişkilerde güzel bir diyalog kurulabildiğini görmeme rağmen, başka zamanlarda agresif tavırlarını gördüğüm örneklerin sayısı çok daha fazladır. Geçenlerde hükümet konağı önünde bir dolmuş ile özel halk otobüsü şoförünün, otobüse binmeye çalışan vatandaşların gözü önünde kavga ettiğine tanık oldum. Daha evvel yaşadığım bir olayda kaza yapan halk otobüsünün görüntüsünü almamı istemeyen şoförler tarafından tehdit edildim. Bir keresinde otobüse fazla yolcu almak isteyen muavinin, durumdan şikayet eden yolcuya dayılanmasını izledim.
   Bana “demek ki umut var” mesajı veren 8033 plakalı otobüsün şoförü, bu olumsuz izlenimlerin hepsine sünger çekti. Kendisine teşekkür etmeyi bir vatandaşlık borcu olarak kabul ediyorum.
   ***
   Bizim kültürümüzde “tatlı dilin yılanı deliğinden çıkardığına” inanılır. Bunun doğruluğunu geçtiğimiz gün TSO’da düzenlenen toplantıda bir kez daha teşhis ettim.
   Geçtiğimiz haftalarda TSO’nun düzenlediği bir etkinliği kaçırmış olsam gerek. TSO Konferans salonunda günün yorgunluğu içinde, toplantının başlamasını beklerken TSO Meclis Başkanı Zeki Us, yanıma kadar gelerek, “Son zamanlarda görüşemiyoruz” anlamında bir şey söyleyince, bir gün önce başka bir TSO etkinliğinde aynı sözleri duyduğumu hatırlayarak şaşkınlığa kapıldım.
   Us, daha sonra konuklarını karşılamak üzere yeniden girişte, diğer yöneticilerin olduğu bölgedeki yerine döndü. Bunun üzerine oturduğum yerden kalkarak sohbet etmek için yanaştığımda diğer yöneticiler de aynı şeyi söyleyince söyleyecek bir şey bulamadım.
   Son katıldığım TSO ziyaretinde eksikliğini fark ettiğim TSO Yönetim Kurulu Üyesi Mehmet Çivici’ye “Asıl kaçak budur” diyerek takıldım.
   Çivici, anlamakta güçlük çektiğim Uzakdoğu felsefelerinde kemale ermiş birinin edası ile “beni görmek isteyen görür” diye cevap verince şakalaşmalar başladı.
   Orada, konferans salonunun girişindeki, gerçekten kendileri ile bulunmamdan hoşnutluk duyan insanlar arasında, kendi memleketimde olduğumu duyumsadım.
   Bugünlerde üzerimdeki iyimserlik işte böyle oluştu…

19.02.2010 09:59:04

Bu yazı 995 defa okunmuştur

Yazara ait tüm yazılar için tıklayınız